ناوهای بسیار بزرگی توسط کشورهای پیشرفته ساخته و به آب انداخته شده است . به طوری که روی عرشه ی این ناوها مانند شهری بزرگ است.
ناو هواپیمابر یک کشتی جنگی است که برای حمل کردن و پوشش دادن هواپیماها و هلیکوپترهای جنگی طراحی شده است و به عنوان یک فرودگاه شناور عمل میکند.اینگونه هواپیماها میتوانند بدون سوختگیری و توقف، عملیات در مسافتهای دور را انجام دهند. ناوهای هواپیمابر آمریکا قادر هستند 15 سال بدون توقف حرکت کنند.
ناوهای هواپیمابر یکی از معدود کشتیهایی هستند که بهشکلی، هم جنگی و هم لجستیکی محسوب میشوند و در حال حاضر حدود 10 کشور جهان دارای این نوع کشتیها هستند.شاید تعداد این ناوها در سطح جهان (اعم از فعال و غیرفعال) به 30 فروند هم نرسد. ناوهای هواپیمابر معمولاً بیش از 4000 نفر پرسنل و میلیاردها دلار تجهیزات و امکانات با خود حمل میکنند.
بهای این جنگافزار بسیار گرانقیمت، گاه تا ۴٫۵ میلیارد دلار میرسد. آمریکا با در اختیار داشتن 11 فروند ناو هواپیمابر که غالب آنها مربوط به دهههای 90 میلادی هستند، در صدر دارندگان این ناوهاست.
روسیه، تایلند، فرانسه و انگلیس بههمراه آمریکا و چند کشور دیگر، از جمله حدود 10 کشوری هستند که تنها دارندگان این ناوها محسوب میشوند.اصولاً کار ساخت ناوهای هواپیمابر بهدلیل حجم انبوه تجهیزات بهکار رفته و تجهیزات فراوانی که باید با خود حمل کنند، سالها به طول میانجامد.
هماکنون، اینترپرایز، با حدود 50 سال سن، قدیمیترین ناوهواپیمابر جهان است که در نیروی دریایی آمریکا فعال است. ناوهای هواپیمابر بنا بر وزن، طراحی، امکانات و طول و عرضشان، قابلیتهای متعددی دارند.حمل تعداد زیادی بالگرد و جنگنده، حمل یگانهای رزمی و مهندسی و تجهیزات دفاعی و پدافندی، وابسته به این مؤلفههاست.
نکته مهم در ساخت ناوهای هواپیمابر که تکنولوژی آن حدود 50 سال پیش توسط آمریکا در ناو اینترپرایز به کار گرفته شد، استفاده از فناوری هستهای برای تأمین سوخت این ناوهاست.
هم اکنون ناو شارل دوگل فرانسه و دو ناو آمریکایی، در مجموع 3 ناوی هستند که پیشران اتمی دارند. ناو شارل دوگل فرانسوی، یکی از معروفترین ناوهای هواپیمابری است که در خود یک نیروگاه اتمی برای تولید سوخت مورد نیاز ناو داشته و از تواناییهای این ناو، حرکت بدون وقفه آن در سالهای متمادی است.
ناو هواپیمابر نیمیتز نیز سامانهای پیشران متشکل از دو راکتور اتمی در قلب ناو با خود حمل میکند که این دو رآکتور، وظیفه تأمین انرژی مورد نیاز توربینهای ناو را بهعهده دارند.ناوهای هواپیمابر معمولاً با چند کشتی دیگر به صورت گروهی حرکت میکنند. این کشتیها میتوانند تجهیزات پدافندی یا لوازم یدکی برای هواپیماها را تأمین کنند.
معمولاً چند کشتی دیگر وظیفه محافظت از ناو اصلی را دارند مانند سامانههای پیشاخطار یا دفاع موشکی. ناوهایی که با پیشران اتمی فعال هستند،
آسیبپذیریهای بیشتری دارند از جمله اینکه اگر به این ناوها بهنحوی حمله شود که بمب یا موشک به رآکتور تأمین کننده انرژی ناو برسد، انفجاری با قدرت بسیار زیاد، ناوهواپیمابر را بهطور کلی با همه تجهیزاتش نابود خواهد کرد.
ترکیب تصاویر در نرم افزارهای کامپیوتری موجب هنرمایی های جالبی می گردد و یک هنرمند توانسته با این نرم افزارها تصاویر اعجاب انگیزی را ایجاد کند و ما در این مجموعه برای شما به نمایش گذاشته ایم.
عکس های ترکیبی زیبا
عکس های ترکیبی زیبا
اثر هنرمند هندی
زیباترین عکس های ترکیبی
عکاسی میتواند خطرهای بسیاری هم داشته باشد.برخی عکاسان در مکان های بسیار خطرناک به عکاسی میپردازند و گرفتن این عکس ها هم به مرگ عکاسش منجر شده است.
“لیلا علاوی” عکاس ۳۳ سالهای است که چندی پیش در “اوگادوگو” در بورکینافاسو طی یک حمله تروریستی هدف اصابت گلوله قرار گرفت و ساعتی بعد دچار حمله قلبی شد و از دنیا رفت. او در ادامه پروژه عکاسی خود از چهرههای مردم آفریقا به این منطقه اعزام شده بود.
لیلا علاوی کار خود را ابتدا از نیویورک تایمز و نشریه “وگ” آغاز کرد و از سال ۲۰۱۰ پروژه عکاسی خود که عکاسی پرتره از مردم عرب افریقا بود را کلید زد؛ پروژه ای که در نهایت به قیمت جان او تمام شد.
او سال گذشته نمایشگاهی از آثار خود را نیز در دوسالانه عکاسی معاصر عرب به نمایش گذاشت. آخرین مجموعه ای که از این عکاس به نمایش درآمد عکسهایی بود که او در مراکش از مردم محلی برداشته بود.
او در باره این مجموعه گفته که یکی از سخت ترین کارهایش در چند سال اخیر بوده چرا که مردم خرافاتی مراکش چندان علاقمند به عکاسی نبودهاند و با گردشگران نیز رفتار دوستانهای نداشتهاند.
با این حال لیلا که از مادری فرانسوی و پدری مراکشی الاصل به دنیا آمده توانسته آنها را متقاعد کند که در برابر دوربینش بنشینند.لیلا عکاسی و انسان شناسی را در دانشگاه نیویورک به شکل آکادمیک دنبال کرده و در کارهایش از ریچارد اودون و رابرت فرانک الهام گرفته است.
او در سال ۲۰۰۸ برای نخستین بار از سوی اتحادیه اروپا برای عکاسی با موضوع مهاجرت به مراکش آمد و پس از آن پروژه شخصی خود را برای عکاسی از مردم عرب افریقا آغاز کرد. گاردین شماری از عکسهای این عکاس از مردم مراکش را به مناسبت درگذشت او منتشر کرده است.